Wdrożenie systemu controllingu przeprowadza się najczęściej z wykorzystaniem metody doradztwa współuczestniczącego. W tym opracowaniu odpowiadamy na pytanie: kto i w jaki sposób powinien być zaangażowany we wdrożenie systemu controllingu?

Controlling powinien dotykać przede wszystkim warstwy zarządczej przedsiębiorstwa, koncentrować się na wymianie informacji pomiędzy jego różnymi komórkami. W konsekwencji powinien być nastawiony na usprawnianie, a nie tylko na pomiar efektów, procesów biznesowych i większą motywację pracowników do realizacji celów firmy.

Ustalenie kosztów normatywnych jest podstawą planowania w przedsiębiorstwie. Koszty ustalone ex ante funkcjonują jako wytyczne w procesie zarządzania kosztami.

Rada nadzorcza akceptuje strategię oraz strukturę procesu zarządzania ryzykiem w przedsiębiorstwie. Nadzoruje jego funkcjonowanie i określa limit podejmowania ryzyka finansowego. Zarząd natomiast wdraża strategię i podejmuje decyzje w ramach udzielonego limitu, czyli zarządza podejmowaniem ryzyka w dopuszczalnym przedziale.

W dynamicznych otoczeniu biznesowym bardzo istotne jest dostosowywanie planów do zmieniających się warunków. Nie chodzi tylko o aspekty zewnętrzne, ale również o to, co się dzieje wewnątrz przedsiębiorstwa. Z tego też względu zasadne jest wykorzystanie planowania kroczącego.

Szczegółowe poznanie charakteru i zakresu potencjalnego ryzyka finansowego pozwala na wybór w odpowiednim czasie działań zapobiegawczych bądź minimalizujących jego wpływ i skutki. Zarządzanie ryzykiem rozpoczyna się zawsze z inicjatywy właścicieli i zarządu przedsiębiorstwa.

Z punktu widzenia wierzyciela najtrudniejszym etapem zarządzania należnościami jest ich windykacja. Działaniom tym towarzyszą bowiem dwa odmienne cele, których jednoczesna realizacja jest zadaniem niezwykle skomplikowanym i zależnym od wielu niesterowalnych czynników.