Nakłady poniesione przez spółkę na prace rozwojowe mogą być ujęte w sprawozdaniu finansowym w dwojaki sposób. Jeżeli spełnią wszystkie określone przepisami kryteria, mogą być ujęte w bilansie i prezentowane jako aktywa. W ten sposób wpływają na wartość firmy w tym sensie, że zwiększają jej sumę bilansową. W przypadku braku spełnienia przewidzianych przez ustawodawcę warunków jednostka nie ma możliwości aktywowania tych kosztów i musi wykazać je w rachunku zysków i strat, obciążając tym samym wynik finansowy danego okresu.
Międzynarodowy Standard Rachunkowości nr 38 (MSR 38) przewiduje możliwość ujęcia w bilansie kosztów prac rozwojowych jako aktywów niematerialnych („instangible assets") pod trzema warunkami. Po pierwsze, w wyniku poniesienia tych nakładów powstaje składnik, który spełnia definicję aktywów niematerialnych. Po drugie, prawdopodobne jest, że jednostka osiagnie w przyszłości korzyści ekonomiczne, które można przyporzadkować danemu składnikowi aktywów. Po trzecie zaś, można wiarygodnie oszacować koszt pozyskania składnika (cenę nabycia lub koszt wytworzenia) bądź jego odpowiednik.
Pozostałe 88% artykułu dostępne jest dla zalogowanych użytkowników serwisu.
Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.
Zaloguj Zamów prenumeratę Kup dostęp do artykułuMożesz zobaczyć ten artykuł, jak i wiele innych w naszym portalu Controlling 24. Wystarczy, że klikniesz tutaj.
