Koncepcja „niebieskiego i czerwonego oceanu” zakłada funkcjonowanie w przestrzeni biznesowej dwóch oddzielnych obszarów: „niebieskiego i czerwonego oceanu”. Pierwszy oznacza gałęzie przemysłu, które obecnie jeszcze nie istnieją – nieznane rynki, nieobjęte konkurencją. Drugi reprezentuje branże już istniejące – znane rynki zbytu. Jak wykorzystać model do budowania przewagi konkurencyjnej i budowania pozycji rynkowej?

Koncepcja „niebieskiego i czerwonego oceanu” (ang. Blue and Red Ocean Model) stanowi metodę implementacji strategii opracowaną przez Kima i Mauborgne`a (2004; 2005a; 2005b; 2010). Strategia „niebieskiego i czerwonego oceanu” jest przykładem skutecznego przeprowadzania zmian będących kluczowym źródłem rozwoju przedsiębiorstwa (Tushman, O’Reilly 1997). W przeciwieństwie jednak do konwencjonalnych modeli strategicznych, podstawą modelu „niebieskiego i czerwonego oceanu” jest nie tyle wprowadzanie zmian, co raczej zasada stabilności (równowagi) (Lindic, Bavdaz, Kovacic 2012, s. 929).

Model zakłada funkcjonowanie w przestrzeni biznesowej dwóch oddzielnych obszarów: „niebieskiego i czerwonego oceanu” (Mirrahimi 2013, s. 39). Pierwszy oznacza gałęzie przemysłu, które obecnie jeszcze nie istnieją – nieznane rynki, nieobjęte konkurencją. Drugi reprezentuje branże już istniejące – znane rynki zbytu (Kim, Mauborgne 2004, s. 77–78; Kim, Mauborgne 2005a, s. 106).

„Niebieskie oceany” tworzone są – co do zasady – poza działającymi już obszarami sektorów. Część z nich pochodzi jednak z fragmentów dotychczasowych „czerwonych oceanów”. W „niebieskich oceanach” zasady gry rynkowej nie są jeszcze określone. Powstają one dopiero wskutek aktywności firm decydujących się wyjść poza dotychczasowe ramy konkurowania. Kreowanie nowych przestrzeni rynkowych w postaci innowacyjnych wizji rozwojowych („niebieskich oceanów”) stanowi konsekwencję rozwijania nowych wyrobów i umiejętności. Z kolei funkcjonowanie w ramach „czerwonych oceanów” implikuje działania ukierunkowane na zdobywanie przewagi konkurencyjnej. „Czerwone oceany” charakteryzują się ustalonymi granicami sektorów oraz ogólnie znanymi zasadami gry rynkowej.

Strategia „niebieskiego oceanu” jest marketingową koncepcją służącą rozwijaniu strategii pozycjonowania produktu w warunkach braku konkurencji (Jones 2010, s. 155). Stanowi ona spójny sposób myślenia strategicznego polegający na tworzeniu nowych rynków zbytu oraz kreowaniu popytu, gdzie reguły konkurencji są nieistotne (Kim, Mauborgne 2005a). Strategia ta dostarcza przedsiębiorstwom wytyczne w zakresie sposobów unikania obszarów o ograniczonej liczbie klientów oraz silnej konkurencji poprzez tworzenie nowych przestrzeni rynkowych pozbawionych konkurujących podmiotów (Kim, Yang, Kim 2008, s. 522). Jej celem jest likwidacja dotychczasowych reguł rynkowych i określenie ich na nowo (Mirrahimi 2013, s. 39).

Full access available for logged users only. Log in or select the best subscription option here..

Log in Order a subscription

Also check

Narzędzia budżetowania – wybrane elementy

Read more

Dokumentacja pracownicza

CiRZ_07-08_92.jpg

Jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy, wynikających z przepisów prawa pracy, jest prowadzenie dokumentacji związanej ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracowników. Obowiązek ten nałożony został na pracodawców w treści art. 94 pkt 9a Kodeksu pracy. Rzetelne jego dopełnienie jest szczególnie istotne ze względu na moc dowodową gromadzonych dokumentów, które pozwolą pracodawcy wykazać prawidłową realizację ciążących na nim obowiązków związanych z nawiązaniem stosunku pracy.

Read more

Sygnaliści pod ochroną

CiRZ_07-08_85.jpg

Parlement Europejski przyjął dyrektywę o ochronie sygnalistów – osób, które nagłaśniają i informują o nielegalnej lub nieuczciwej działalności , z którą spotykają się w miejscu pracy. Kto może zostać sygnalistą? Jak zgłaszać nadużycia? Jak wygląda ochrona sygnalistów na gruncie prawa polskiego?

Read more

Current issue

Polecamy

Go to

Partners

Advertisement