Umowa leasingu charakteryzuje się tym, że jedna ze stron (leasingodawca, finansujący) przekazuje drugiej stronie (leasingobiorcy, korzystającemu) za opłatą prawo do użytkowania określonego składnika aktywów na uzgodniony okres. Umowa taka powinna być zawarta na piśmie pod rygorem nieważności.
Podstawy prawne
Leasing w polskich przepisach prawnych zaistniał w 2000 roku, kiedy to w nowelizacji Kodeksu cywilnego pojawił się jako oddzielna kategoria prawna. W ustawach podatkowych pierwsze uregulowania pojawiły się w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (ustawa o PDOP), obowiązującej od 2001 roku. Następne uregulowania pojawiły się w nowelizacji ustawy o rachunkowości (UoR), a także w publikacji Krajowego Standardu Rachunkowości nr 5 „Leasing, najem i dzierżawa” (KSR 5). Rozwiązania polskie oparte zostały, z pewnymi różnicami, na rozwiązaniach zawartych w Międzynarodowym Standardzie Rachunkowości 17 „Leasing”.
Pozostałe 94% artykułu dostępne jest dla zalogowanych użytkowników serwisu.
Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.
Zaloguj Zamów prenumeratę Kup dostęp do artykułuMożesz zobaczyć ten artykuł, jak i wiele innych w naszym portalu Controlling 24. Wystarczy, że klikniesz tutaj.
