Rabat, który zabija marżę. W jaki sposób controlling powinien ograniczać samowolę handlowców w negocjacjach cenowych?
Erozja marży rzadko wygląda jak jedna duża decyzja – znacznie częściej to suma dziesiątek małych ustępstw cenowych, z których każde z osobna wydaje się uzasadnione, a razem potrafią pochłonąć kilka punktów procentowych rentowności rocznie, zanim ktokolwiek to zauważy w raporcie miesięcznym. Rola controllingu polega tu nie na zakazywaniu rabatów, lecz na uczynieniu ich kosztu widocznym w momencie podejmowania decyzji, a nie dopiero w zamkniętym wyniku kwartału. W wielu firmach pierwszym sygnałem, że rabaty wymykają się spod kontroli nie jest wcale spadek przychodu. Wręcz przeciwnie – przychód często rośnie, bo niższa cena ułatwia domykanie transakcji. Sygnałem jest rosnąca rozbieżność między dynamiką obrotu a dynamiką zysku brutto: sprzedaż świętuje rekordowy miesiąc, a marża w tym samym okresie stoi w miejscu albo spada. To właśnie w tym momencie rola controllingu przestaje być czysto sprawozdawcza, a zaczyna być zapobiegawcza.