Sposobem na dokapitalizowanie spółki z o.o. jest podwyższenie kapitału zakładowego, udzielenie przez wspólnika (wspólników) pożyczki spółce czy też wniesienie dopłat. O ile jednak dwa pierwsze sposoby są możliwe w zasadzie w każdym czasie, o tyle ewentualność wniesienia dopłat musi być przewidziana już w umowie spółki.
Dopłaty oczywiście mogą być zwracane, a wspólnicy mają dużą swobodę w określeniu – również w umowie spółki – warunków ich zwrotu. W publikacji przedstawiamy podstawowe cele wnoszenia dopłat i ich zalety.
Cel wnoszenia i charakter dopłat
Potrzeba dokapitalizowania spółki to tylko jedna z przyczyn, dla których spółka może żądać od wspólników dopłat. Mogą one być wnoszone także w związku z czasowymi trudnościami finansowymi czy też z koniecznością poniesienia dodatkowych nakładów inwestycyjnych, a nawet koniecznością pokrycia kosztów sądowych w sprawach prowadzonych przez spółkę (por. postanowienie NSA z 20 lutego 2014 r., sygn. akt II FZ 145/14).
Dopłatę określa się jako formę wewnętrznej, przymusowej pożyczki wspólników na rzecz spółki. Nie można jednak jej uznać ani za pożyczkę, ani za wniesienie wkładu. Jak stwierdził Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 24 października 2013 r., sygn. akt V ACa 368/13:
SA
Uzyskane z nich środki są przeznaczone na zasilenie kapitału zapasowego i mogą być wykorzystane przez spółkę w każdym celu związanym z jej działalnością uzasadnionym potrzebami spółki (…). Dopłaty zwiększają środki własne, nie powiększając udziałów wspólników, a w konsekwencji wielkości kapitału zakładowego. Traktuje się je jako rodzaj świadczenia leżącego pośrodku pomiędzy pożyczką a wniesieniem wkładu.
Dopłata musi być przewidziana w umowie spółki
Zobowiązanie wspólników do wniesienia dopłat jest możliwe tylko wtedy, gdy dopłaty zostały w ogóle przewidziane w umowie spółki. Obowiązek taki może być zawarty zarówno w pierwotnej umowie spółki, jak i w umowie zmienionej. W związku z tym, że taka zmiana umowy spółki oznacza zwiększenie świadczeń wspólników, może być dokonana tylko za zgodą wszystkich wspólników (art. 246 § 3 k.s.h.).
Dopłaty są określone w granicach liczbowo oznaczonej wysokości w stosunku do udziałów. Wartość ta musi określać relacje między udziałem a dopłatą. Takie liczbowe oznaczenie wysokości dopłaty w stosunku do udziału może być dokonane:
- przez wskazanie limitu dopłat (np. do pięciokrotności posiadanych przez każdego wspólnika udziałów) albo
- przez określenie kwoty limitu.
Możliwe są określenia iloczynowe, ilorazowe bądź procentowe, odnoszące się do wielokrotności wartości udziału bądź określonej jego części (por. wyrok SA w Warszawie z 3 października 2013 r., sygn. akt I ACa 68/11).
Pozostałe 63% artykułu dostępne jest dla zalogowanych użytkowników serwisu.
Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.
Zaloguj Zamów prenumeratę Kup dostęp do artykułuMożesz zobaczyć ten artykuł, jak i wiele innych w naszym portalu Controlling 24. Wystarczy, że klikniesz tutaj.
